(Athugið: Nokkrir punktar úr umræðunni hafa verið teknir saman í lok greinar á síðu fjögur).
Hér fyrir neðan er myndband sem greinarhöfundur setti saman úr ýmsu efni sem liggur fyrir á Youtube og einnig á kynningarsíðum tölvuleikja. Myndbandið hefur það að markmiði að sýna foreldrum fram á nauðsyn þess að þeir kynni sér efni þeirra tölvuleikja sem börnin okkar hafa mjög auðveldlega aðgang að. Þetta myndband er dálítið stórt, tæp 60MB og því upplagt að smella á “Play” en síðan strax á pásu aftur til þess að leyfa því að hlaðast inn í rólegheitum á meðan textinn þar fyrir neðan er lesinn. Athugið einnig að greinin er nokkrar síður og því nauðsynlegt að fletta.
Syni okkar hjónanna finnst gaman að spila tölvuleiki, eins og öðrum drengjum á hans aldri. Hann er nú 11 ára og hefur átt Playstation2 leikjatölvu í nokkur ár núna. Hann fær að sjálfsögðu stundum að leika sér í henni en við höfum haft þá reglu að hann verður alltaf að spyrja okkur leyfis hvort sem við erum heima eða ekki. Þetta fyrirkomulag hefur gengið mjög vel hingað til fyrir utan það að stundum verður mjög erfitt að hætta. Þegar lætin hafa keyrt úr hófi fram höfum við nokkrum sinnum gripið til þess að láta tölvuna hverfa í einhvern tíma, og þá a.m.k. í einhverjar vikur.
Sonur okkar æfði sund lengi vel og var farinn að æfa það stíft að hann hafði ekki sérlega mikinn frítíma fyrir utan sundið og skólann. Hann kvartaði yfir þessu með reglulegu millibili og á endanum gáfum við okkur og leyfðum honum að prófa aðrar íþróttir. Nú er hins vegar svo komið að hann hefur að okkar mati heldur mikinn frítíma. Frítími í dag er nefnilega ekki það sama og frítími var fyrir 20 árum eða meira. Nú leika krakkar sér mun minna en áður en sækja þeim mun meira í einhvers konar afþreyingu og sú afþreying er að langmestu leyti fólgin í því að horfa á vídeó eða spila tölvuleiki. Nú er það sem sagt orðið svo að seinni partinn, þegar við hittum drenginn, er hann kannski búinn að horfa á heila kvikmynd hjá einhverjum félaga sínum eða spila tölvuleiki tímunum saman.
Okkur þykir þetta verulega illa farið með tímann. En verra þykir okkur að heyra frá honum hvaða myndir og hvaða leiki hann hefur verið að horfa á og spila. Það kemur nefnilega í ljós að ýmsir vinir hans og félagar hafa aðgang að efni sem ekki einu sinni harðfullorðið fólk ætti að horfa á. Hér á næstu síðum er hægt að horfa á nokkur myndbrot úr leikjum sem við vitum að sonur okkar hefur spilað eða séð spilaða hjá félögum sínum (það skal tekið fram að hér erum við alls ekki bara að tala um vini hans í bekknum, heldur í öðrum bekkjum líka, frændur hans og kunningja). En fyrst er um að gera að horfa á þetta myndband hérna fyrir ofan og halda síðan áfram á næstu síður.
Sverrir Páll, ó þú yfirburðar meistari.
Ég læt ekki skína í það að tölvuleikir kenni mér ensku betur en skóli, nema að hluta til. Framburður er eitthvað sem ég hef lært 100x betur í tölvuleikjum heldur en í skóla. “orðaforðinn” minn er margfallt meiri eftir tölvuleikjanotkunina heldur en eftir 100 orða lista sem maður hefur heila önn í að gera. Þannig já, að mörgu leiti kenna sumir tölvuleikir (ekki allir) mun betri og meiri ensku en skóli gerir.
Þú talar um þetta eins og þetta séu fíkniefni. Fólk dettur útúr lífinu og er nánast bara dáið ef það spilar tölvuleiki. Þetta eru nýir tímar Sverrir Páll. Þú segist hafa séð námsmenn hrapa, hefur þú ekki séð námsmenn hrapa af ýmsum orsökum? Hefur þú ekki líka séð námsmenn fara vel úr skóla sem spiluðu tölvuleiki? Eða hefur þú bara kanski ekki tekið eftir þeim ágætu námsmönnum sem tókst að tvinna nám og tölvuleiki saman, líklega ekki því þú sérð þá ekki? Einnig nefniru þetta sérstaklega, afhverju nefniru ekki sund? handbolta? fótbolta? skák? botchia? Þeir sem stunda eitthvað af krafti hafa eflaust líka einhverntíman fallið í skóla útaf því, þetta er sport og því er enska orðið yfir keppnisleiki, það er er notað mest “esports” eða e-íþróttir.
Þannig þegar þú sérð aðeins þá sem falla og fara illa útúr þessu, þá útskýrir það afstöðu þína mjög vel. Við erum hvorugir dómbærir almennilega á þetta. Ég hef lifað í þessu og mér gengur vel í lífinu því ég tvinna þetta einfaldlega saman, þetta gengur ekki framar því að hitta vini mína og stunda aðra hluti. Ég lít á þetta sem “sport” eins og hvað annað, því ég keppi í þessu eins og hverjir aðrir. Þú afturámóti hefur ekki prufað þetta, hefur öfugt við mig engan raunverulegan innri skilning á þessu. Afturámóti hefur þú það fram yfir mig að vera ekki jafn tengdur efninu, getur horft á það meira að utan sem ég get ekki, ég er alltaf partur af viðfangsefninu og get því ekki horft á það hlutlausum augum
Það var ekki ætlun mín að flækja mig í vangaveltum um þessi mál, mér þóttu fullyrðingar svokallaðs Davíðs Oddssonar hins vegar makalausar. Og ef hann er hér að opinbera heilagan sannleika um það sem hann hefur sett hér fram, hvers vegna í ósköpunum þarf hann þá að gera það undir dulnefni? Eða er kannski jafnlítið að marka skoðanirnar og nafnið? Eru það kannski áhrif af því að hafa lifað í gerviheimi leikjanna að geta ekki verið maður sjálfur?
Þó svo að umræðan hér sé að mörgu leyti áhugaverð þá eru engu að síður alltof margir á rosalega lágu plani – Davíð Oddsson og Sverrir Páll meðtaldir (þó af mismunandi ástæðum).
Þegar öllu er á botninn hvolft þá eru aldurstakmörk á tölvuleikjum og það er foreldranna verk að gæta að þau komist ekki í þá, alveg eins og það eru aldurstakmörk fyrir kvikmyndir í bíó og að foreldrar eigi að vera meðvitaðir um slíkt.
Ef börn ykkar eru að fara til vina sinna til þess að spila tölvuleiki sem ætlaðir eru fullorðnum þá er það ekki tölvuleikjunum að kenna, heldur foreldrum vina þeirra. Ef ykkur líkar illa við þá tilhugsun að börnin komist í ofbeldisfulla tölvuleiki í vinahúsum getið þið alveg eins búist við að þau komist einnig í ofbeldisfullar kvikmyndir á sömu stöðum. Setjist niður með foreldrum vina þeirra, ræðið málin, skiptist á skoðunum, og ef illa fer og fólki líst ekki á blikuna, slítið á sambandið.
Mér finnst virkilega vanhugsað að segja að tölvuleikir séu skaðlegir öllum og að þeir geri námsmenn að aumingjum – og fullyrða svo að þið hafið ekki spilað leiki. Eflaust eru einu kynni ykar við tölvuleiki það sem þið sjáið í myndbandinu hér að ofan, sem er að sjálfsögðu sjokkerandi, en þið verðið einnig að hugsa um að það er til urmull af mismunandi tölvuleikjum og að ekki ganga allir leikir út á að drepa mann og annan á eins ofbeldisfullan hátt og mögulegt er. Ég ætla jafnvel ekki að neita því að tölvuleikir geti haft jákvæð áhrif á fólk; þeir geta bætt tungumálakunnáttu, rökhugsun, viðbragðsflýti og samhæfingu augna og handa og svo mætti lengi telja. Jafnframt geta “ávanabindandi netleikir” gefið fólki mikilvæga reynslu sem myndu gagnast þeim í eins ólíklegum hlutum og stýringu fjölþjóðlegra fyrirtækja, þar sem þeir krefjast þess að ekki bara umgangast fólk frá mismunandi menningarheimum, heldur einnig til þess að vinna vel saman sem heild. Svo í guðanna bænum, ekki halda að tölvuleikir geri námsmenn að letingjum því það á eingöngu við um lítinn hluta þeirra.
Tölvuleikir eru afþreying framtíðarinnar, bæði meðal barna sem og fullorðinna, og það er því hlutverk foreldra að skilja náttúru þeirra í staðinn fyrir að taka fordómafullu stöðu gegn þeim.
ég segi bara að fólk uppsker eins og það sáir og minni á að um 84 % af því sem við tökum inn á okkur er í gegnum augun og helst þar í minningarbankanum mun lengur en það sem fer inn í gegnum eyrun. Ofbeldi er stór hluti af afþreyingarefni fólks, barna og unglinga í dag og ofbeldisverk eru alltof algeng í heiminum og fara vaxandi hér á landi. Samt er eins og enginn vilji á nokkurn hátt tengja þetta við sjónvarpsefni, myndir og tölvuleiki…… Svona ofbeldisfullt efni elur á reiði og hún er smitandi og leitar færis á að fá útrás. Myndir sem eru leyfðar öllum aldurhópum eru uppfull af nekt, fordómum og OFBELDI sem alveg skilar sér til barnanna okkar og börnin greina ekki mun á alvöru og leik eða plati fyrr en þau er hætt að trúa á jólasveininn eða eitthvað seinna en þar til þeim aldri eða þroska er náð þá er ótta og reiði og allskyns viðbjóði smiglað í barnaefnið og leyfðu myndirnar……Ég vil bara þakka fyrir þessa grein og hvet alla til að skoða sitt eigið fjölskyldulíf og horfa lengra, setja markmið og vera vakandi því áhrifin af ofbeldisfullum tölvuleikjum og myndum koma sjaldnast í ljós fyrr en löngu seinna en þó eru undantekningar á því.
Lifið heil